Kırkından Sonra İki Teker: Bir Ekmek Teknesi Olarak Motosiklet.

18-10-2026 01:15
Kırkından Sonra İki Teker: Bir Ekmek Teknesi Olarak Motosiklet.

1. Çıkmaz Sokağın Çıkmazı

Sene 2019. Ticarete sıfırdan, hem de en başından başlamak zorundayım.

Cebimdeki bütçe belli: İkinci el, ayağımı yerden kesecek mütevazı bir araba alsam dükkân açacak sermaye kalmıyor; dükkân açmaya kalksam kapıya çekecek bir araba parası çıkmıyor... "Hele bir dükkânımızı açalım da gerisi Allah kerim" dedim.

Kozyatağı İSKİ çıkmazının dibine doğru ilerleyince, sağa kıvrılan bir çıkmaz sokak daha vardı. "Çıkmazın çıkmazı" derdim oraya. Çıkmaz sokak ucuz kiralarından ötürü zaten su bayilerinin istilası altındaydı; ama o sucuların bile kör nokta diye dönüp bakmadığı, dipte kalmış 35 metrekarelik küçücük bir dükkân tuttum.

Sağdan soldan toplanmış çıkma raflar, evden getirdiğim bir yemek masası, tek bir sandalye ve eski bir masaüstü bilgisayar... Ticaret hayatımızın yeni karargâhı tam olarak bundan ibaretti.

O dükkânın dönmesi için sadece koli paketlemek yetmiyordu; parçayı hızla tedarik etmek, trafiğe takılmadan dükkâna getirip aynı gün kargoya yetiştirmek gerekiyordu. Motosiklet ehliyetim vardı; yıllar önce bir hevesle alınmış ama bir gün bile selesine oturulmamış, cüzdanda öylece beklemiş bir A2... Tecrübe derseniz, sıfır.

Düşük bütçeyle bu çarkı döndürebilecek tek alternatif ise iki tekerdi.

Benim kırk yaşından sonra motosikletin selesine oturmam bir heves ya da rüzgâr peşinde koşma sevdası değildi; o dükkânı ayakta tutma, ekmek teknesini yürütme mecburiyetiydi.

2. Acemilik, Zırhlar ve E-5 Korkusu: Daelim S2

Daha ortada motorun esamesi okunmazken ilk işim gidip kask, mont, eldiven ve korumalı bir motosiklet ayakkabısı almak oldu.

İki teker dünyasına ne kadar yabancı, nasıl saf bir acemi olduğumu şuradan anlayın: Aldığım korumalı ayakkabının sol burnunun üstünde sert bir kauçuk yama vardı. Kendi kendime "Herhalde tasarım icabı, ayakkabı sürtünmesin diye koymuşlar" deyip geçmiştim. O yamanın vitesli motorlarda sol ayakla vites atarken ayakkabı delinmesin diye konulan bir vites koruma pedi olduğunu, sonradan vitessiz scooter alınca öğrenip kendi kendime çok gülmüştüm. Gerçi iyi bir motosiklet botunun olmazsa olmazıydı ama işte, acemilik böyle bir şey...

Yıllardır yüksek cc makineler kullanan tecrübeli bir arkadaşım dükkânda beni tepeden tırnağa bu zırhların içinde görünce kahkahayı bastı: "Yahu bende bile bunların hepsi yok, uzaya mı fırlatacağız seni, ne yapıyorsun?" diye takıldı. Haklıydı belki ama yaş kırkı geçmişti; hata yapma lüksüm yoktu. Evde bekleyenler, sırtımda da ayakta kalması gereken bir dükkân vardı.

İlk yol arkadaşım büyük kasalı ama küçük cc bir Daelim S2 oldu. Hem boyuma posuma uygundu hem de öyle deli gibi atik olmadığı için bana haddimi bildirerek, güvenle motor sürmeyi öğretti.

Motoru aldığım ilk gün, E-5’in karşı tarafındaki tanıdık bir ustaya bakıma götürdüm. "E-5’in karşısı" diyorum, çünkü benim gözümde o yol sıradan bir asfalt değil, geçilmesi gereken devasa bir psikolojik eşikti.

Bakımı yaptırdım, dönüş yolunda tam E-5 üzerindeyken önümde iki araç birbirine girdi. Aslında basit, ufak bir kazaydı; ama ben aralarından zor sıyrıldım, yüreğim ağzıma geldi.

Kendi kendime, "Bu ne böyle yahu, ne kadar tehlikeli bir işe bulaştık!" dedim. Ama belki de o ilk günkü kaza benim en büyük şansımdı; iki tekerin şakası olmadığını daha ilk kilometrede aklıma kazıdı.

Dükkânın ilk emektarı Daelim S2 ve dükkânın neşesi...

3. Vitrindeki Heybet: Daelim S3

S2’ye bindikçe Daelim markasını araştırmaya, internetteki blogları okuyup inceleme videolarını izlemeye başladım.

Yıllar önceydi; henüz iki teker dünyasına adım bile atmamışım. Motosiklet ehliyetim yoktu; scooter nedir, motosiklet nedir farkını bile bilmezdim. Bir gün caddede yürürken bir galerinin vitrininde görmüştüm onu: Daelim S3. Kocaman, gemi gibi bir şeydi; durup hayran hayran incelemiştim. Yıllar sonra o galeriye gidip, belki de Türkiye’ye gelmiş son sıfır S3’lerden birini teslim alırken aklımda hep o günkü heybeti vardı.

Bugün geriye dönüp baktığımda; kullandığım onca motor arasında beni en çok heyecanlandıran, kalbime en çok dokunan makine oydu. Atikliği, asfaltı tutuşu, virajlardaki kıvraklığı ve sunduğu konfor gerçekten sınıfının çok üstündeydi. Tam bir yol arkadaşıydı.

O zamanlar motor aynı zamanda sermaye demek. İmkân olsaydı da saklayabilseydim seni...

Yıllar önceki hevesin gerçeğe dönüştüğü gün. Sıfır Daelim S3'ü teslim alırken...

4. Pandemi Furyası ve Sert Bir Tecrübe: Yamaha X-Max 250

2019–2021 yılları arasında, pandeminin de etkisiyle motosiklet piyasasında akıl almaz bir furya başladı. Sıfır motorlar karaborsaya düşmüştü. Bir sıfır motor alıyor, keyifle biniyor, sonra aldığınız fiyata hatta üzerine satabiliyordunuz.

Ben de bu piyasanın cazibesine kapıldım ve sonradan çok arayacağım emektar S3’ümü satıp sıfır bir Yamaha X-Max 250 aldım.

Hani derler ya; "Japon’a geçtik, Yamaha aldık, kalitenin zirvesindeyiz!"... İşte o iş pek öyle hissettirmedi.

Kendi kendime sormaya başladım: "Kalite" dediğimiz şey bir aracın bize hissettirdiği duygu mu, yoksa sadece arıza yapmaması mı? Evet, X-Max taş gibiydi, kolay kolay arıza yapmazdı ve kabul edelim, çok da şık bir tasarımı vardı; hakkını yemeyelim. Ama bana asla o bahsedilen premium hissiyatı vermedi. S3’ten sonra frenleri belirgin şekilde daha iyiydi; fakat süspansiyonu tahta gibi sertti, sele konforu düşmüştü ve kasa daha yüksek olduğu için trafikteki o kıvraklık kaybolmuştu.

Motosiklet forumlarında ve sosyal medyada X-Max öyle bir anlatılıyordu ki, sanırsınız iki tekerin zirvesi! Ama bana göre göklere çıkarılan o övgülerin karşılığı tam olarak bu değildi.

Üstelik dükkânda işler büyüyor, sipariş kutuları çoğalıyordu. Daelim’deki o düz ayak boşluğunun kıymetini koli taşımaya çalışırken çok daha iyi anladım. "Bu motor vitrin için güzel ama koli paketleyen esnafın aradığı yol arkadaşı değil; daha fazla kilometre yapıp değer kaybetmeden hemen elden çıkarmalıyım" dedim.

5. İki Tekerli Kamyonet: Kymco Agility Carry 125

X-Max’i satıp bayiden bir Kymco Agility Carry 125 aldım. Bayiden çıkıp plaka bastırmaya giderken içimde ciddi bir şüphe vardı; bildiğiniz attan inip eşeğe binmiştim. Dengede durmak bile zor geliyordu.

Ama iş sahaya dönünce durum tamamen değişti!

Öndeki taşıma demiri, ayak altındaki geniş düzlük, arka çanta, koltuk altı derken ben bu motorla küçük bir hatchback araba kadar malzeme taşımaya başladım. Ön demire kule gibi kutuları lastikle bağlar, ayak arasına koli üstüne koli dizer, arka çantayı çöp poşetiyle takviye edip doldururdum. Bazen aynadan arkaya ya da ön demire bakıp "Yahu abartma, bu kadar da yüklenir mi, ne yapıyorsun?" diye kendime kızardım ama motor bana mısın demezdi! Ne bir bayılma, ne bir öksürme... Rampa mampa dinlemeden tıkır tıkır gidiyordu.

İstanbul trafiğinde saat 15:00–16:00’ya kadar kargoları hazırlar, araç kalkınca motora atlar; toptancıya, üreticiye gidip malzemeleri toplar, 18:00 olmadan dükkâna dönerdim. Bunu arabayla yapmaya kalksanız akşamı yolda ederdiniz.

Fakat madalyonun diğer yüzü vardı: Boyuma göre ufak kalan bu motorda mecburen kendimi arkaya atarak oturuyordum. Sert sele plastiği ve titreşim, bir süre sonra kuyruk sokumumda feci bir ağrı başlattı. İş öyle bir noktaya geldi ki ödem oluştu, normal sandalyeye bile oturamaz oldum. Üzerine ortopedik mavi bir minder koyup gezmeye başladım ama nafile, ağrılar geçmiyordu. Emektar dostumdan ayrılma vakti gelmişti.

Bizim sokak çıkmaz sokak olduğundan Kozyatağı standartlarına göre kiraları ucuzdu; bu yüzden sokakta tam 4 tane su dağıtım bayisi vardı. Bir gün sucu arkadaşlardan biri elinde damacanayla dükkânın önüne geldi. Damacanayı motorun orta ayak boşluğuna oturttu; sonra ön demire baktı, arka demire baktı, gözleri parladı. Elini uzattı: "Satar mısın?"... Oracıkta anlaştık.

Ön demir, ayak boşluğu ve arka çanta tepeleme dolu Kymco Carry. İki tekerli kamyonet devri!

6. 2025 Kışı ve SYM Joyride 300

Kymco gidince yeni bir arayış başladı: Kasası büyük olsun, motoru güçlü olsun ama ayak altı yine koli koymaya müsait düz kalsın... Derken motosiklet serüvenimin en hızlı kararını verip SYM Joyride 300 aldım. Kâğıt üzerinde aradığım bütün özelliklere sahipti.

Satın aldıktan birkaç gün sonra hatamı anladım ama iş işten geçmişti. Bu makine sanki kısa boylular için yapılmış bir maxi scooter gibiydi. Test sürüşü de yapmıştım aslında; ama 125’lik küçücük bir kasadan sonra geniş gelince gözüm boyanmıştı herhalde. Hafızam, X-Max ve S3’teki o ferahlığı çoktan unutmuştu. "Neyse, fiyatlar artıyor ya, biraz biner satarım" dedim. Aylarca bekledim; memlekette döviz arttı, diğer tüm motorların fiyatı uçtu, Joyride’ın fiyatı bir kuruş artmadı!

Bir sabah anahtarsız çalıştırma sistemi tamamen sustu. "Ne yapacağım şimdi?" diye düşünürken kumandanın içindeki mekanik anahtar aklıma geldi; çalıştırıp doğru servise gittim. Usta ruhsatı inceleyip yarama tuzu bastı: "Garanti iki gün önce bitmiş." Ruhsata baktım, hakikaten tam iki yıl iki gün! "Aylarca bekledim" demiştim ya; meğer zarar etmeden satacağım diye tam iki sene beklemişim! Üstelik o iki günlük gecikme yüzünden neredeyse ucuz bir motosiklet parası talep ettiler; tabii ki vermeyecektim.

O sıralar iş yerimi Yedpa Ticaret Merkezi'ne taşımıştım. 2025 kışını bu motorla geçirdim. Hava çok soğuk değildi ama bir şehirde aylarca aralıksız yağmur mu yağar? İstanbul senelerdir kuraklık çekerdi; meğer bereket benim taşınmamı bekliyormuş! Yağmur yağdığına üzüleceğim hiç aklıma gelmezdi ama her Allah'ın günü ıslanıyordum. Anahtarsız çalıştırma zaten yok; o sağanak altında diz örtüsünün altından kontağı bulmaya çalış, anahtarı çevir, eldiveni çıkar-tak, kaskın camı buğu yapar...

Üstüne bir de marş motoru bozulmaz mı! Aziz Nesin’in o meşhur yedek parça hikâyesi geldi aklıma. Motoruma gülerek dedim ki:

"Seni ilk isteyene vereceğim."

7. Karşısına Geçmeye Korktuğum E-5 ve Piaggio MP3 530

Artık iş yerim Yedpa’daydı. Malzemeler ambarla, kargoyla kapıya kadar rahatça geliyordu. Üstelik bir de panelvan araç almıştım. Yani motosikleti artık sadece yük taşımak için değil, kendi güvenliğim ve keyfim için seçebilirdim.

Yaş 50’yi geçmişti. Oturaklı, frenleri ve yol tutuşu üst düzey bir şey ararken Piaggio MP3 530 ile karşılaştım. Motor hacmi ehliyetimi kurtarıyordu. İncelemelerde herkes "devrilmeyen motor" diye övüyordu; geri vitesi de vardı, "Tam bana göre" deyip aldım.

Şunu hemen açıkça söyleyeyim: "Devrilmeyen motor" diye bir şey yok, o tamamen bir sosyal medya balonu! Park ettiğinizde bir düğmeyle kendini kilitleyip dik durması dışında, seyir halindeyken bildiğiniz motosiklet; sağa sola yatıyor, dengede durmazsanız düşersiniz. Bir esnaf arkadaş, 'Bu iyiymiş, ben de kullanırım bunu' demişti. 'Sen hiç bisiklet sürdün mü hayatında?' diye sorduğumda 'Hayır' dedi... İki tekerli bisikleti bile sürememiş ama üç tekerli motoru görünce gözüne kestirmişti! Hâlâ hatırladıkça gülüyorum bu diyaloğa.

Boş ağırlığı normal bir scooter’ın neredeyse iki katı. Doğal olarak şehir içi kontrolü ve aralardan sıyrılması biraz daha zor; ancak bu makineyle otobanda ve vaktiyle karşısına geçmeye korktuğum o E-5’te inanılmaz rahat ettim. Rüzgâr koruması kusursuz. Yol tutuşu ve frenleme kabiliyeti bambaşka bir seviyede. Ayak frenine bastığınız anda üç tekerlek birden yolu öyle bir ısırıyor ki, ABS gereksiz yere devreye girip fren mesafesini uzatmıyor. Artçıyla seyahat etmek de son derece dengeli ve konforlu.

Son Söz: Çıkmaz Sokaktan Bugüne

35 metrekarelik o çıkmaz sokaktaki dükkânda, evden getirdiğim yemek masasının başında başlattığım o mücadele; bugün Yedpa'da, Avrupa'ya parça ihraç eden bir işletmeye dönüştü.

O günlerde ekmek parasını kurtarmak için mecburen bindiğim iki teker, bugün hayatımın en vazgeçilmez tutkusu oldu.

MP3 son motorum olur mu?

Büyük konuşmamak lazım, Allah bilir... Ama içimden bir ses, ufukta yavaş yavaş bir Honda Goldwing silüetinin belirdiğini fısıldıyor...

18.10.2026
Savaş BAYRAM

ideasoft e-ticaret paketleri ile hazırlandı.